Saturday, 31 October 2020

NaNoWriMo 2020

 What in the world... it's October 31st already! NaNoWriMo is less than 12 hours away! Luckily, I have actually been thinking about NaNo 2020 for quite some time, have registered on the website, have even donated for the greater good, but I hadn't actually blogged about doing all that. Time to amend this. (Last year my post came at the end of September, so maybe this is just making up for my earliness (is this a word?) then).
It is strange to think NaNo really is around the corner, especially in this weird corona year when time seems to go a lot faster than usual, although nothing much happens or changes over the cause of the days or weeks. You'd think finding time to write 50,000 words is going to be really easy, but if finding the time to blog about it is already hard, that may not really be the case... As I say every year; we shall see how that goes.

The good news is; I actually have a plan! I have a theme, a main character, some character development, several other characters, and a plot. I have even gone as far as to buy myself a whiteboard, coloured pieces of paper and lots of cute little magnets, to map out my storyline. And file little background pieces for all of my characters. But, as every year, I don't know everything already, so those little snippets will be filled out when I suddenly discover they have five siblings under the age of ten, went on holiday to North Korea or have tapdancing for a hobby. Characters never cease to surprise. So I'll still call myself a 'plantser'; someone who has somewhat plotted out their novel, but is mostly 'pantsing', that is; seeing what will come up.
The last couple of years (apart from some diversions into fantasy or romance) I have been writing in the 'realism' genre, which were mostly variations on my very successful 2015 NaNo story. This year, I'm sticking with the style I like, and it is going to be a realistic novel, but I chose 'literary' as my genre nonetheless. I am hoping to get a bit more Sally Rooney/Ali Smithesque vibe going. I have been debating whether I want to write first person narrator or omniscient narrator, and the answer might even be; both, depending on the section. I am a big fan of consistency though, so again; we shall see how that goes. And I am writing in Dutch, yet again.
And as always, I will keep you up to date with my writing progress. There are some nifty new badges on the website, so I may even try to update my wordcount every day. Also, as November 1st is a Sunday, I hope to put in at least 5,000 words tomorrow, to give me some headway in the busier workdays ahead. And then we'll see how much all that plotting and preparing is going to pay off...

Sunday, 11 October 2020

The Testaments

Finally, The Testaments, that other Man Booker winner from that strange year where there were two. I'd read Girl, Woman, Other by Bernadine Evaristo in April already, but had to wait for this Atwood novel to come out in paperback. Yes, yes, I'm one of those people, who wants all their novels to be the same binding and size so they line up prettily in their bookcases. The fact that Atwood moved her novels from the publisher with the little apple on the side to Vintage has been bugging me for a couple of books now; everything lines up nicely until we get to The heart goes last. Which is her most disappointing novel, for more than one reason.

Anyway, The Testaments, the sequel to The Handmaid's Tale nobody actually saw coming. I'd heard so much about this novel already, from reviews and interviews and analyses of why there were two Man Booker winners, that it felt like I already knew what it was going to be about. Added to that, The Handmaid's Tale has become a tv series (or rather; internet series, in my case) which must have influenced the novel in some way. Maybe not for Atwood while she was writing it, but at least for me while I was reading it. So I knew I would be travelling back to Gilead, the dystopian future-USA where after a coup by religious extremists society has been turned upside down.

I also already knew that the novel consisted of the writings of three females from after the events of The Handmaid's Tale, and that one of these women was the dreadful Aunt Lydia. Now in the tv series Aunt Lydia is more horrendous than she is in the novel, at least in my memory, for in the novel there are more named Aunts. So I thought she would be an interesting character to find out more about; why her beliefs had led her to become who she was and act the way she does. Sadly, none of that. We find out (spoiler alert here) that Aunt Lydia doesn't even belief in all the Gilead social rules. She isn't a founding member, or even a convert. She just wanted to save her own skin.
That made me really sad. This way, the character is on the same side as the reader, which deprives us of understanding how that society came to be. Why not delve into the minds of some one who really believes these actions, these social constraints, the foundation of this society?  Of course, women aren't considered very capable in these circles, but the tv series solved this by having one of the Wives as one of the founding members, who really stood for her beliefs, and was slightly horrified but also accepting when she discovered what that did to her own position in society. I can see how Atwood wanted to keep her story as her own and not copy the tv premise, but having Aunt Lydia as a sort of double agent, working her way to bring about the downfall of Gilead, is just a cheap act to save yourself from writing someone truly evil. (Incidentally, I read in an interview with some crime writers that they never write a fully evil person, as readers don't want to see someone who is evil without a justifiable cause. So there always has to be a bad childhood experience or other external factor that causes someone to become evil. Same goes for Aunt Lydia; she suffered at the outset of Gilead and that turned her against her fellow women to save her own skin. As I said, a missed chance). This way, the whole Gilean society remains as unplausible as it was in 1985.
The other two 'writers' are two younger women, one living in Gilead and one in Canada. Their stories are very exposition-heavy, combined with teenage voices and thoughts. The one in Gilead was somewhat interesting, because she actually bought into the whole social system (not having a lot of other options since she was born there), until she found out what it would mean for her life as a Wife. With the added elements of peer pressure, group dynamics in adolescent girls, and her genuine surprise at the hypocricy of Gilean high society made her story quite interesting. The Canadian girl was a typical teenager, far less believable, mostly because she was as flat as a board. She had no personality and functioned mainly as an outside-in view of Gilead, until events took over and she actually became a playing piece for the plot to move forward.

Ah, the plot. More than any other Atwood novel, this one is very plot driven. Actions are set into motion, most of them deliberately by Aunt Lydia, and they propel towards an inevitable end. This plot focus feels at odds with the form of the novel, the written personal accounts. Personal accounts, I might add, which in two of the three characters describe actions that happened some time ago.  Because the writings date from after the action, we already know they are going to survive the main part of the story. Again, not a smart choice in a novel that is so focussed on what is happening and tries to build some kind of suspense in the outcome. I didn't feel that suspense once; we already knew a happy ending was on its way.

I finished the novel over a week ago, but put off writing this review hoping that I'd find some second thought, some extra layer or depth of meaning to add something to the experience of reading it. Sadly, there isn't really one. Sure, this is a feminist novel with some pretty strong female characters, and the message is crystal clear, but that's about it. The characters are flat and uninteresting, the plot is unrealistic and uninspired and there are no deeper questions or insights into the how, or why a society like Gilead ever came into being. Readers will feel relief at that it eventually ended, but if that is the main reason for awarding Margaret Atwood a Man Booker prize, I can think of some other novels that should have gotten one too, starting with Harry Potter and the Deadly Hallows. 
So maybe we should think of this as the Man Booker making up for the fact they didn't give her one for The Handmaid's Tale, a novel that shows far more depth of character, psychology and society. Since that is still one of the best novels from the last 50 years (one that didn't need a sequel at all, mind you), I'll grant Atwood that. But let's forget about this unnecessary, blown-out-of-proportions sequel as fast as we can.

Sunday, 30 August 2020

Etappes 12 & 13 - Holten naar Laren & Laren naar Vorden

Waar etappe 11 met 16 km kort genoeg was om er nog even 2,5 km vooraf te lopen, waren etappe 12 en 13 met respectievelijk 15 en 13 km kort genoeg om samen te lopen. In één keer 28 kilometer lopen, ik had niet verwacht dat ik het ooit vrijwillig zou doen, maar we waren er nu toch. En, dan zouden we het eerste Pieterpad boekje helemaal uit hebben, 9 weken nadat we begonnen waren!

Holten naar Laren
In het boekje waren we in het laatste kleurblokje aangekomen; De Achterhoek. Geen natuurgebieden en heuvelruggen meer, maar vooral agrarische vergezichten van 'superboeren' en beekdalen, gemengd met grote landhuizen. De 12e etappe gaat niet alleen van Holten naar Laren, maar ook van Overijssel naar Gelderland, waarmee we onze vierde provincie in zouden wandelen.

Vanaf het station Holten liepen we 'het centrum' in; een mooi marktplein midden in het dorp. Nou is Holten niet zo groot, dus al gauw liepen we het dorp weer uit en de velden in. De route ging weer veelal over asfaltwegen, maar waar mogelijk hadden de makers duidelijk geprobeerd om de zandpaden die er waren er ook in op te nemen.

Zandpad detour over de Beuseberg.

Nadat we de A1 overgestoken waren kwamen we bij de Schipbeek, de eerste van de beloofde beken. Hier ging de route over een mooie beukenlaan langs het water, bijna onNederlands mooi.

Beukenlaan langs de Schipbeek.

Helaas kwamen er na dit mooie stukje weer een flink aantal kilometers rechte wegen over boerenland. Uiteindelijk konden we linksaf staan Landgoed Verwolde in, de eerste van de grote landhuizen. Het landgoed bestond vooral uit rechte bospaden en lanen, met hier en daar een paadje langs een weiland. Niet een heel inspirerend uitzicht, op weg naar Laren.

Landgoed Verwolde, inclusief tuinhekje.

Tijdens deze etappe kwamen we meerdere wandelaars tegen die we twee dagen eerder ook hadden gezien op de etappe van Hellendoorn naar Holten. De meesten liepen net als wij beide etappes aaneengesloten en hadden de tussenliggende regendag een pauze ingelast. Het was in die zin best een 'gezellige' etappe; soms tref je mede Pieterpadders die vooral met het wandelen bezig zijn, maar deze etappe hadden we verschillende gesprekjes, één keer terwijl het andere stel bezig was ons in te halen.
Uiteindelijk kwamen we in Laren, bij de kerk, het einde van deze etappe. We hadden gehoopt ergens wat te kunnen drinken, maar aangezien alles dicht was en we niet te ver van de route wilden dwalen, liepen we maar door richting Vorden.

Gelopen: 27-8-2020
Afstand: 15,0 km
Tijd: 3:10

Laren naar Vorden
Etappe 13 begon zoals etappe 12; asfaltwegen en hier en daar een zandpad door boerenland. Wel meer open velden, waarschijnlijk omdat we nu echt uit de Sallandse kronkels waren.

Rond Groot Dochteren.

Nadat we de spoorlijn naar Enschede waren over gestoken staken we ook het Twentekanaal en de Berkel over. De eerste twee waren rechte lijnen, de laatste gaf nog enigszins een gevoel van een natuurlijk landschap. Daarna liepen we weer het bos in, dit keer van Landgoed Velhorst. 

Pad en uitzicht rond Het Enzerinck.

Inmiddels kwamen we vrijwel niemand anders meer tegen, want het liep tegen het einde van de middag. Alleen rond de verschillende landhuizen waren wat anderen, met name op de fiets. Na Velhorst passeerden we Het Enzerinck en Den Bramel. Dit soort landhuizen doen me altijd aan de boeken van Jane Austen denken, hoewel deze vaak wat nieuwer zijn dan de families uit haar verhalen.

Den Bramel.

Na de landgoederen kwamen we aan in Vorden. Het officiële einde van de etappe is bij Kasteel Vorden, waar het Pieterpad in 1983 is geopend. Maar dat is bijna een kilometer ten zuiden van het station, het station waar we uiteindelijk weer naar terug moesten. Dus besloten we het einde van deze etappe iets eerder te nemen, en de laatste kilometer bij de eerste etappe van het volgende boekje op te tellen. 
Dat was stiekem ook wel nodig, want 28 kilometer lopen, ga er maar aan staan. Aan mij waren de mooie gebouwen van Vorden in elk geval niet besteed; ik was blij toen we de laatste stappen gezet hadden en konden gaan zitten. Bijna 3 uur lopen over 13 kilometer is ook wel een tikje traag... Na een dikke 200 kilometer is mijn wandelconditie een flink stuk beter dan begin juni, maar dit was toch echt wel een flink eind.

Maar, op die laatste kilometer na hadden we nu wel het hele eerste boekje uit! We zijn nog niet helemaal halverwege, want Kasteel Vorden ligt niet precies op de helft (want moet in beide boekjes staan), maar het voelt wel alsof we een deel kunnen afsluiten. Het boekje van het tweede deel ligt al op ons te wachten, maar omdat we steeds verder van Groningen af komen zullen we deze etappes nog meer moeten plannen, met overnachtingen op strategische locaties en meerdere opeenvolgende dagen wandelen. Ook komen er verschillende etappes met veerboten, wat heel leuk is maar die niet altijd varen. Iets meer organisatie dus, maar hopelijk kunnen we wel een redelijk 'wandel regime' volhouden, want naast het continue veranderen van het landschap is ook het veranderen van het weer van zomers naar koeler, met de herfstkleuren in de bossen, iets om zoveel mogelijk mee te maken. We gaan het zien!

Gelopen: 27-8-2020
Afstand: 13,0 km
Tijd: 2:54

Etappe 11 - Hellendoorn naar Holten

Het ritme van 'elk weekend een etappe' Pieterpadden was er niet voor niets; vanaf 24 augustus hadden we een huisje gehuurd in Holten, zodat we die week de etappe naar en de etappe van Holten konden lopen zonder uren in de auto te hoeven zitten. Maar dan moesten we wel toe zijn aan die etappes. En dat waren we, precies op tijd.
Zoals ik bij etappe 10 al zei is Hellendoorn eigenlijk niet te bereiken met het OV. Maar omdat de etappe naar Holten 'maar' 16 km zou zijn (ik had nooit verwacht dat ik ooit 16 km 'niet zo ver' zou vinden), besloten we voor deze etappe de trein naar Nijverdal te nemen, en dan vanaf Nijverdal naar het beginpunt in Hellendoorn te lopen. Dit was 'maar' 2,5 km, dus onze totale afstand zou nog minder zijn dan een gemiddelde etappe, en een mooie rechte weg naar de kerk. Onderweg kwamen we verschillende andere wandelaars tegen; sommigen fietsten ons voorbij, anderen werden afgezet met een auto of kwamen 'gewoon' aanlopen. Het is echt een etappe om creatief te zijn in het begin.

We zaten nog steeds midden in (op?) de Sallandse Heuvelrug, en na Hellendoorn uit gelopen te zijn kwamen we al gauw weer in de bossen die we aan het eind van etappe 10 verlaten hadden. De eerste 5 kilometer waren in het bos, op brede zandpaden met een klein uitstapje naar asfalt waar we onder de spoorlijn en de N35 door gingen.

Bospad en fietspad.

Na die eerste kilometers, steeds geleidelijk stijgend, kwamen we op de eerste 'berg' van deze etappe; de rand van de Haarlerberg, weer een prachtig uitgestrekt heideveld. Op het uitkijkpunt kwamen we verschillende groepen andere wandelaars tegen, maar minder dan je zou verwachten met zo'n mooi uitzicht.
Het pad gaat een stuk langs de rand en snijdt dan een klein stukje door de heide heen, langs uitgesleten groeven die 'slenken' heten (met avontuurlijke namen als 'Rietslenk' en 'Wolfsslenk'). Ik kende slenken alleen van de kwelder op de waddeneilanden, als de geulen waardoor het water naar de zee loopt, maar hier zijn het de oude stroomdalen van smeltend ijs uit de ijstijd. Je moet het maar weten.

Uitzicht vanaf de Haarlerberg.

Over de hei.

Na de afdaling door de heide konden we door het volgende bos aan de volgende klim beginnen; de Holterberg op. Waar het pad over de heide mooi slingert, zijn deze bospaden veel rechttoe rechtaan aangelegde wegen, waarschijnlijk omdat het productiebossen zijn. Logisch, maar het wandelen wordt er niet mooier op.
Na dit bos kwamen we vrij plotseling op het uitkijkpunt van de Holterberg, weer aan de rand van een heideveld (hetzelfde heideveld waar we daarvoor ook liepen; het is ongelofelijk hoeveel aaneengesloten natuur hier is). Ook op dit uitkijkpunt kwamen we weer een aantal andere wandelaars tegen, maar weer minder dan ik zou verwachten.

Uitzicht vanaf de Holterberg (ja, dat lijkt verdacht veel op de vorige).

Na de Holterberg ging de etappe in 1 rechte lijn 'bergafwaarts' richting station Holten. Het eerste stuk was weer door het bos, maar op de bosrand kwamen we langs een plukje toeristische attracties en horeca, waardoor het ineens heel druk werd. Er was een fietspad naast het zandpad, waarop verschillende groepjes fietsers een pad omhoog zwoegden. Vooral daardoor hadden we door dat het best een klimmetje is, die Holterberg. Voor ons was het vlot naar beneden wandelen.
Het laatste stukje voor het station was een 'fraaie beukenlaan', die inderdaad erg mooi was. En toen ineens waren we er al. 16 kilometer is inderdaad niet zo ver, als je gewend bent om 20 te lopen.

Op het stukje asfalt in Hellendoorn en Holten na, en het stukje bij het tunneltje onder het spoor door, was de etappe helemaal onverhard. En hoewel we door een paar van de mooiste stukjes van de Sallandse Heuvelrug liepen, kwamen we dus vrijwel geen anderen tegen. Er waren vooral fietsers, en die kunnen niet zoveel op al die kronkelende zandweggetjes. Het weer hielp waarschijnlijk ook niet mee; in de middag zou het gaan regenen, dus wij waren vroeg op pad en voor de buien weer in ons huisje. Maar je zou toch verwachten dat in een jaar waarin je eigenlijk niet naar het buitenland op vakantie kunt, de mooiste plekjes in eigen land drukker bezocht worden. Niet dat ik klaag, overigens, het is mooi om dit soort plekken in alle rust te kunnen ontdekken.

Gelopen: 25-8-2020
Afstand: 16,5 km
Tijd: 3:28

Tuesday, 25 August 2020

Etappe 10 - Ommen naar Hellendoorn

En we zijn aangekomen in het vijfde kleurblokje in het Pieterpad boekje; de Sallandse Heuvelrug. Dat klonk vagelijk bekend toen ik het las, maar ik heb geen bewuste herinnering dat ik hier ooit geweest ben, los van natuurlijk avonturenpark Hellendoorn. Misschien komt dat omdat het een vrijwel onbereikbaar stukje van de wereld is; alle Pieterpad OV websites waarschuwen voor deze etappes, omdat er geen buslijnen meer richting Hellendoorn gaan. De handigste oplossing (van diezelfde websites) is om met de 'wandeltaxi' te gaan, een taxi bedrijf dat zich specialiseert in ritjes tussen Hellendoorn en Ommen en Hellendoorn en Holten. Dat hadden wij dus ook maar geregeld. Na een stressvol ritje richting Hellendoorn, achter zondagsrijders die toch echt 60 reden op een 100 km weg, kwamen we precies op tijd aan bij de kerk, waar we net een ander stel in 'ons' taxibusje zagen stappen. Al snel bleek dat zij ook om 10:00 een ritje wilden, en zo konden we de taxiprijs delen en stonden we een kwartiertje later weer op station Ommen.

Omdat we de drukte van Ommen al gehad hadden, konden we meteen de hooilanden in lopen, op weg naar de eerste 'berg' van de route. We zouden deze etappe meerdere 'bergen' van de Sallandse Heuvelrug gaan beklimmen; misschien is het een idee om hier óf de Besthemenerheuvel, Lemelerheuvel etc van te maken, óf de Sallandse Bergrug te introduceren. Hoe dan ook, de Besthmenerberg dus, mooi gelegen bij een klein heideveld, met er bovenop een uitkijktoren zodat we het Vechtdal aan de ene kant, en de volgende 'bergen' aan de andere kant konden bewonderen. Het was verrassend rustig, mogelijk omdat er regenbuien voorspeld waren, maar we hadden hoe dan ook de uitkijktoren voor onszelf.

Pad op de Besthmenerberg, met uitkijktoren.

Uitzicht richting het noorden/Ommen.

Uitzicht richting het zuiden/Archemerberg.

Wat een mooi stukje Nederland. En het zou nog veel mooier worden. Eerst kwamen we langs de Steile Oever van de Beneden Regge, waar het water tientallen meters lager dan het pad stroomt. Je waant je in de Ardennen, of nog hogere bergen.

De Steile Oever (goeie naam wel).

Daarna staken we de Beneden Regge over en kwamen in het volgende heuvel (berg) gebied; de prachtige heidevelden van de Archemer- en Lemelerbergen. Het had in de verte iets van de Gasterense Duinen van al die etappes eerder, maar dan ook weer totaal niet, omdat het echt een flink hoogteverschil is. De Archemerberg steekt meer dan 70 meter boven het landschap uit, waardoor je echt een prachtig uitzicht rondom hebt. Het uitzichtpunt van de Lemelerberg hebben we gemist, omdat de route daar niet helemaal langs liep, maar die geeft vast ook een mooi uitzicht naar het zuiden.

De Archemerberg op.

De Archemerberg af (het pad kronkelt in de verte door het bos).

Na deze heidepracht kwamen we in een wat minder idyllisch stukje met eerst de bossen bij Lemele, daarna Lemele zelf, en toen de velden onder Lemele. Vlak nadat we het Overijsselsch Kanaal waren overgestoken barstte de bui die al een tijdje in de lucht hing los. We liepen door het open veld en konden weinig anders doen dan onze capuchon goed op ons hoofd houden en doorlopen. Gelukkig was het pad nog steeds onverhard, en we hadden uitzicht op de laatste 'top' van deze etappe; de Eelerberg.


Het glooiende dennenbos is de Eelerberg.

Na de open weidsheid van de eerdere 'bergen' was deze heuvel iets minder indrukwekkend, maar wel een fijne glooiende wandeling door het bos. Altijd beter dan de rechttoe rechtaan paden door de weilanden. Via een lange asfaltweg (langs het attractiepark, met continue geschreeuw op de achtergrond) liepen we Hellendoorn weer in, een korte pauze van het bos waar de de volgende etappe weer in verder zouden gaan.

Dit was verreweg een van de mooiste etappes tot nu toe. Vreemd genoeg waren er vrijwel geen andere wandelaars of überhaupt andere mensen, terwijl dit stukje Nederland vele malen mooier is dan dat rondom Hardenberg/Ommen, waar we hele drommen tegenkwamen. Misschien trekt het attractiepark alle mensen uit de bossen, of het was toch het regenachtige weer. Hoe dan ook, ondanks het weer was het een prachtige wandeling, on-Nederlands in de zandpaden, glooiingen en weidse uitzichten.

Gelopen: 23-8-2020
Afstand: 21,0 km
Tijd: 4:43

Etappe 9 - Hardenberg naar Ommen

Omdat we ergens tussendoor een weekend niet hadden gelopen, moesten we om goed uit te komen 2 etappes in 1 weekend lopen. Het weer was nog steeds niet helemaal fantastisch, met 's ochtends regenbuien en 's middags rond de 28 graden, maar wie Pieterburen heeft gezegd, moet ook Hardenberg - Ommen zeggen. Gelukkig liggen die twee plaatsen weer heel fijn op dezelfde spoorlijn, dus reden we naar Ommen en stapten het perron op waar al twee Pieterpadders klaar zaten voor de trein. "Gaan jullie ook naar Holten?" vroegen zij. Dat gaf even verwarring alom, want Holten is twee etappes naar het zuiden, en wij namen de trein naar het noorden om naar het zuiden te lopen. Maar uiteindelijk bleek dat je om naar het zuiden te gaan op dit stuk spoor daadwerkelijk eerst naar het noorden en oosten moet, en konden we met een gerust hart in de trein stappen.

Aangekomen in Hardenberg moesten we eerst de kilometer terug naar het marktplein lopen, en daarna de route terugvinden. Ondanks de prachtige wandelnetwerk Overijssel bordjes was het begin weer een lastige speurtocht; het lijkt bijna alsof de markeringen in de plaatsen door mensen weg gehaald worden. Maar uiteindelijk vonden we het pad, staken met een brug de Vecht over, en liepen een heel stuk langs een nieuwbouwwijk door een soort parkje aan het water. Daarna gingen we gelukkig gauw de velden in, met hier en daar een bosje. Hardenberg en Ommen zijn beide toeristische centra, maar de stukken ertussen kunnen er ook wat van; overal campings, boerengolf en B&Bs. 

Landelijk doorkijkje.

Na het toeristische gebeuren rond Rheeze kwamen we op een onverhard pad door het bos (dat weer 'Diffelerveld' heet, omdat het ooit daadwerkelijk een heideveld was dat beplant is met bomen). Dit was een welkome verademing, want het was intussen opgeklaard en al behoorlijk warm. Midden in het bos moesten we de N36, waar auto's en vrachtwagens rustig 100 km/uur rijden, oversteken. 

Rechte zandpaden langs rechte rijen bomen.

Na dit eerste bos kwamen we bij 'De stuw bij Junne', die al uitgebreid aangegeven stond en op zichzelf ook een soort toeristische attractie bleek te zijn. De stuw is aangelegd omdat men erachter kwam dat het toch niet zo'n heel goed idee is om een rivier helemaal recht te trekken; in de winter heb je wateroverlast en in de zomer stroomt het te snel weg. Dan maar een stuw erin, met een vistrap er naast zodat de vissen ook nog stroomopwaarts kunnen komen.

'Afgestorven' arm van de Vecht, met in de achtergrond de rivier en de stuw.

Na de stuw liepen we het tweede bos deel in, dat mooi ten zuiden van de Vecht langs slingerde. Hier was het vreemd genoeg een stuk rustiger, terwijl het bos zelf mooier was; het pad slingerde tussen de bomen, er waren nog verschillende kleine stukjes heide te zien, en ook kleine hoogteverschillen die een voorbode waren voor de Sallandse Heuvels waar we naartoe liepen. Maar hier kwamen we vrijwel geen andere mensen tegen.
Dat veranderde zo gauw we het bos uit kwamen en langs de spoorlijn en later langs de weg richting Ommen liepen. Wat een drukte. Overal groepjes fietsers druk in gesprek en zonder enig oog voor de andere mensen of natuur om hen heen. Het was inmiddels drukkend warm, de omgeving was niet heel uitnodigend en je moest constant opletten of je niet aangereden werd, zowel door fietsers als later door automobilisten die zonder op of om te kijken over de zebrapaden zoefden. Niet echt een heel fijn einde aan de etappe.

Combineren kun je leren, ook bij LAWs.

Nadat we op het eindpunt waren, bij de brug over de Vecht in Ommen waar we definitief afscheid namen van de rivier, zijn we nog 800 m doorgelopen naar het station van Ommen, dat een eind buiten het centrum ligt. Dit was al het eerste stukje van etappe 10 en het scheelde ons de volgende keer de toeristische drukte.

Dat was eigenlijk het grootste bezwaar aan de etappe; dat je door zulke toeristische hotspots komt, dat je eigenlijk geen oog hebt voor het pad waar je op loopt. Verder was het eerste bosrijke deel niet heel interessant, vergelijkbaar met het stuk rondom Sleen, terwijl het tweede heuvelige bos juist wel mooi was. En we hadden gewoon pech met het weer; drukkend warm na fikse regenbuien is geen ideaal wandelweer. Het voelde een beetje als een 'tussen etappe', de overbrugging van de Vecht naar de Sallandse Heuvelrug.
 
Gelopen: 21-8-2020
Afstand: 21,9 km
Tijd: 4:41

Thursday, 20 August 2020

Pieterpad etappe 8 - Coevorden naar Hardenberg

Etappe 8 alweer, waarin we Drenthe achter ons zouden laten en onze derde provincie zouden betreden; Overijssel. Coevorden en Hardenberg liggen fijn op dezelfde spoorlijn, dus de verplaatsing naar ons startpunt was niet al te moeilijk. Omdat het heel warm zou worden maakten we grapjes over 'de eerste trein nemen' om zo vroeg mogelijk aan te kunnen komen, maar toen bleek dat die eerste trein pas om 8:20 rijdt op zondag, werd het een serieuze optie. Gedurende de dag bleek dat we niet de enigen waren; de 4 groepjes medelopers en 6 groepjes tegenliggers kwamen allemaal op een kluitje voorbij, om de drukkende warmte en de onweersbuien voor te zijn.

We begonnen de route met het slechtst aangegeven stukje Pieterpad ooit; Coevorden uit waren nauwelijks markeringen te vinden. De mensen op straat wensten ons hartelijk succes, misschien meer met het vinden van de route dan met het daadwerkelijke wandelen. Zo gauw we Drenthe uit waren was de route trouwens de beste aangegeven ooit; speciaal geplaatste paaltjes met alle mogelijke markeringen, zelfs een paaltje met pijlen naar rechts op een weg die een bocht naar rechts maakt (en waar je met de beste wil van de wereld geen andere kant op kunt, tenzij je de sloot over wilt springen en het maisveld in lopen). Kosten nog moeite gespaard, in elk geval; daar kan Drenthe nog wat van leren.
Maar voor we Overijssel in liepen, kwamen we eerst langs De Poort van Drenthe, een kunstwerk waarvan wij verwachtten dat het wel op de provinciegrens zou liggen. Later bleek die nog zeker een kilometer verderop te zijn, maar het was een mooi symbolisch punt voor de overgang.

De Poort van Drenthe, verstopt in een groenstrook tussen twee industrie terreinen.

Daarna liepen we een mooi stukje onverhard langs een vaart, met wel continue uitzicht op de immens grote windmolens van Coevorden. Daar hebben we de hele zevende etappe naartoe gelopen, nu konden we er gelukkig vanaf lopen, maar ze bleken de horizon domineren. Na het fijne stukje onverhard kwamen we op een asfaltweg tussen de aardappel- en maisvelden terecht. Maar geen vrees dat dit net zo'n klaagzang wordt als de vorige etappe, want de velden, de dorpjes, het 'landelijk gebied' van noord-Overijssel is een stuk aangenamer dan dat van zuid-Drenthe. Misschien is het de glooiing in het landschap, misschien dat er af en toe nog kleine bosjes staan die het landschap wat opbreken, misschien is het de rivier die er doorheen slingert, maar het deed zelfs een beetje buitenlands aan af en toe. In elk geval minder hoekig en eentonig dan het stuk rond Sleen. En dan was er natuurlijk de Vecht, die we in totaal drie keer overstaken deze etappe (we zitten immers in het blokje 'het Vechtdal').

Eerste blik op de Vecht (met spoorbrug).

Na de eerste oversteek, in het boekje omschreven als een 'spaghetti-kruispunt' waar de Vecht, het kanaal Almelo-De Haandrik en het Coevorden-Vecht kanaal samenkomen, liepen we Gramsbergen in. Ik kende Gramsbergen alleen van het treinstation op de rit tussen Zwolle en Emmen, maar wat een schattig dorpje! En ze hebben er een beeld voor Pieterpadders.

Doorstappende Pieterpadders te Gramsbergen.

Na Gramsbergen kwamen we door Ane en daarna over de Aner Esch. Zoals de naam al doet vermoeden is dit een grote open vlakte, aan de oostkant grenzend aan de N34. Het was inmiddels midden op de dag en flink warm. Dit was een stukje om snel door te komen, tot we de relatieve verkoeling van het Engelandsche Bosch in konden. Bij het pad erin zaten twee tieners hun relatieproblemen uit te praten op het hekje. Het bosje was nog geen 500 meter groot; aan het andere eind zaten twee zestigers met strooien hoeden op precies hetzelfde hekje. 

Randje mais en randje bos.

De laatste kilometers tot Hardenberg waren flink zwaar. Het was warm, er was nergens schaduw, en langs de hele dijk sprongen kinderen het water in ter verkoeling. In de verte konden we de buien zien opbouwen naar onweershoogte, dus we waren blij met onze vroege start. Ik heb dit laatste stuk weinig mee gekregen van de omgeving, behalve dat ik nooit heb geweten dat Hardenberg een bioscoop heeft (met maar liefst drie zalen, en wekelijks nieuwe films, zoals ze zelf heel groot op hun gevel hebben staan). 

Het was op zich een prima etappe voor een warme dag; weinig echt hele spectaculaire dingen waar je eigenlijk langer bij stil zou willen staan. Wel jammer dat de route op het eerste stukje na vrijwel helemaal over asfaltwegen ging, dat loopt toch minder lekker dan zandpaden. En er was behoorlijk weinig schaduw. Nu het nog even zo warm blijft, hoop ik in de komende etappes op meer bos, anders vrees ik daar ook weinig van mee te krijgen...

Gelopen: 16-8-2020
Afstand: 19,1 km
Tijd: 4:11

Saturday, 15 August 2020

Wild & Eat Pray Love

All that walking of the Pieterpad got me thinking on Wild, the story of Cheryl Strayed who walked the Pacific Crest Trail. I'd never read her novel, but I'd seen the film a couple of times (and I did walk a short bit of the PCT when in Oregon last year). I decided I wanted to read the actual novel, also because in one Gilmore Girls episode where Lorelai decides to 'go Wild', people ask her whether she is going 'book Wild' or 'movie Wild', so that hints to an actual difference between the two. 
Well, there is, and there isn't. The novel is more honest, stating that Cheryl didn't actually walk the entire PCT, like the film implies, but parts of it. She also hitchhiked a lot to get around difficult parts, or when she was lost. She feels no problem doing this, since the whole point of her trip is to get through it, mostly alone, not to walk the entire trail.

The novel starts with what happened in her life up until she found herself on the PCT, with her family living in a self-built house in the woods of Minnesota, her mother suddenly dying, her family falling apart followed by her marriage breaking down. In the film, this is all interspersed with the walking, but here we get the entire backstory in one go, with references to certain past events on later on in the story. This gives some insight in Cheryl, who turns out to have had a past living 'wild', and should be a lot more resourceful than she sometimes comes across in the film.
Or here, for that matter. Having pulled the guidebook from a bookstand in an outdoor shop on a whim, having picked her starting point just because the PCT intersects with the highway there, having bought all her supplies without checking whether she can actually carry them are just a couple of the mistakes she makes before she gets properly underway. She meets several hikers who have prepared years for this trip, in her case it was just a couple of months. Also, she had actually spent all her money on her gear and food, selling her belongings to be able to get on the trail, so she doesn't really have anything to go back to.
That says enough about how desperate she is to get away from things. I read some reviews telling that this is not a book about how to hike the PCT, or that Cheryl 'cheated', or that she was lucky to get through being so thoroughly unprepared. Which may all be true, but then you're missing the point of the story. This is not a 'how to hike the PCT' guide, this story is about someone feeling so lost in the world, because her mother died, because her family fell apart, because she couldn't cope with the grief and made her marriage fall apart, that she has to pull away from it all to properly mourn and fall apart and then piece herself back together. And she doesn't spare herself in the process; apart from telling us about her lack of experience, preparation and money, she also tells us about all the faults she made, feelings she had that she shouldn't be having, doubts and insecurities and all those nasty bits of ourselves we'd rather not have anyone know. Maybe it helps that she wrote the book more than ten years after she undertook the journey, so she can now reflect on what she went through. 

After the background story we get to the trail proper, starting in the Mojave Desert. The first days are described in lots of detail; what was her rhythm, what she packed, how she cooked, where she got water, how the resupply boxes work, etc. On the trail and on the resupply stations she meets several other hikers,  and the whole vibe of the trail-walking community stood out very clearly in the novel; in the film the focus was mostly on Cheryl herself. Here, she walks some stretches together with others, or arranges to camp at the same spot in the evening, so she can walk and think alone, but have evenings of fun with the others. And when the Sierras turn out to be too snowed in, she takes a major detour and decides to move her trip further up the trail, finishing on the Oregon/Washington border rather than in Ashland. Several others do try to get through the snow, or abandon the whole trail to start again another year, but she bands together with several of the others.
Apart from her fellow hikers, she meets several others who help her along the way, who give her rides or food or a shower when she is in need. This felt so American to me, that people living in these remote nature areas care for each other in this way. Another typically American thing was the way she handled the wildlife, meeting several bears on her journey but not worrying too much about them; when I travelled the west coast last year we were constantly aware that we were in 'bear country', fully prepared on what to do if we saw one, while we never did. Cheryl takes the wildlife, the views, the changing landscape, the high mountains and dry deserts simply as part of the country she knows and loves, not realising that many of us never get to see such natural beauty.

Where the first few stretches and most memorable moments of her trip are described in much detail, the ending feels pretty rushed. That bit of PCT I hiked on Mt. Hood is mentioned in a whirl, as she by then can hike 40 to 50 kms a day and is probably eager to finish. All the focus on the beginning and less so on the end made the story feel a bit unbalanced. But the good news is; by then she has found the inner peace she was looking for; she has forgiven herself, she has accepted the changes that have come to her family, her former marriage, and her former place in the world. She has grieved, and let go, and is now ready for the rest of her life to begin. And her journey, although sometimes a bit awkwardly written, is one of hope.


After finishing Wild, I decided to reread Eat Pray Love by Elizabeth Gilbert. Partly because I was in the mood for this type of book; American women going on a solo journey to forget past griefs, but also because I'd read that book years ago, shortly after it came out, and I couldn't really remember a lot about it any more. Also, I haven't seen the film, because the reviews were so bad. The novel felt very high brow and spiritual to me then, and having actually started doing some yoga myself I thought I could probably better relate to the main character. Who, as it turns out, was about the same age I am now when she undertook her trip, feeling her life had broken down around her because her marriage failed (because she cheated, I might well add). This felt like a pretty narrow base upon which to built your life, but who am I to judge?
I soon discovered that the novel probably felt 'high brow' to me all those years ago because Gilbert keeps dragging a lot of 'experts' into the story. "As my friend Susan said...", "My Guru calls this...", "Plato defined this as...", "In many travel guides..."; it's like she's padding her own experience by other peoples quotes just to make it feel heavier. But I'm reading her experience, her transcendence from infinite sadness to infinite joy. If I wanted to know what Plato said on meditation or what guidebooks have to say about the island of Bali, I'll go and read them.
But if you took all that out, not much is left. She starts by explaining how everything went to pieces, how she found herself crying on the bathroom floor one night and heard an 'inner voice' and realised she had to get out of that life. She then merrily jumped into another dysfunctional relationship with another guy, and after that broke down and she'd 'lost everything' in the divorce proceedings with her husband, she decided to go on a trip to Italy, India and Indonesia for a year, to experience the world of pleasure, the world of faith and the world that balances these two. 

To put one of the fiercest Roman Catholic countries in the box of 'pleasure' without any 'faith' may be a little short-sighted, but surely she'll realise that when she actually gets to Italy. Sadly, no. She takes a language course at an Italian institution, ditches that when she realises it doesn't teach her the 'real Italy', then travels around the country visiting all the tourist hotspots just to ask the locals for the best restaurant in town. She proudly tells us she didn't visit a single museum during the whole trip, and only went into some churches when her sister came to visit. I mean, if I wanted to pick a country to spend 4 months just eating, I'd probably pick Italy too, but don't turn it into a big thing about 'experiencing pleasure' when you make absolutely no move to actually experience the real Italian culture or history.
Then she's off to India to live in an ashram with her Guru. Wait, no, her Guru isn't actually there, she's in the US making the big bucks. But her energy is around and it will ease her soul. Although all three parts contain the same number of chapters (36), this somehow felt like it was more than the other two combined. It dragged on and on, with her struggling to find meditative peace, until suddenly she does. The only really good thing about this part is Richard from Texas, who keeps her from only thinking about herself and her sad little problems the whole time.
Finally, she is off to Indonesia to live with a medicine man on Bali. Here she has done her background research, because she can tell us why the Balinese are the most balanced people in the world, all the while quoting travel books because again she doesn't actually experience the Balinese culture, she goes to one of the most touristy villages and becomes part of the expat community. Of course, here she finds true love and lives happily ever after (only she doesn't, as she and 'Felipe' have split up a couple of years ago, Wikipedia tells me). 

So does she end up the most balanced person ever, in perfect harmony with her need for pleasure and her need for faith? Did she actually let go of her old self, her old ways? We don't know. In contrast to Cheryl's story, this one lacks the actualy personal growth she went through. If the goal was to focus less on herself and her petty problems, then she clearly failed. This book is one big ego document, purely describing what she did, what she thought and what she experienced. Somewhere she mentions that it is typical that all three countries she visits start with an 'I', but her own selfabsorbness keeps her from actually doing something about it. Luckily, in other parts she can be pretty funny in her descriptions, her writing style is quick and easy, and she does have some good points (although most of them are quotes of others). So, reading it did not wholly feel like lost time. I came away feeling mostly 'why did you write this book?' and the answer was in the acknowledgements; she could only fund the trip through an advance she got from her publisher for writing it. So it was inevitable that, on a trip where nothing really happened and she didn't learn a whole lot, this would be the end product.

Saturday, 8 August 2020

Pieterpad etappe 7 - Sleen naar Coevorden

Etappe 7 was de laatste etappe waarin we daadwerkelijk het ritme van 'elke week een etappe' konden volhouden, maar omdat ik daarna op vakantie ging heeft het even geduurd voor ik dat hier kon rapporteren. Dit weekend slaan we een keertje over, want 34 graden is toch wat veel van het goede om bij te gaan wandelen. Maar natuurlijk prima om verslag te doen van vorige keer.
Vorig weekend liepen we van Sleen naar Coevorden, wat voor de start wat logistieke ingewikkeldheden met zich mee bracht. Dit is de etappe die een aantal andere lopers die ik ken nog moeten doen, omdat er nauwelijks een goede verbinding tussen begin- en eindpunt te vinden is. Gelukkig wonen mijn ouders in Emmen, dus na een kopje koffie vertrokken we met twee auto's richting Coevoerden, om daarna met één auto door te rijden naar Sleen. Onderweg zagen we de gitzwarte, laaghangende wolken van de enige voorspelde bui van die dag al hangen; volgens de regenradar een rode vlek met daarin een zwarte vlek, die eerst om half 12 zou vallen, toen om 12 uur, en toen om half 1. Om klokslag 12 uur (de laatste starttijd die we ooit gehad hebben) stonden we in Sleen voor de kerk, het beginpunt van de route. We besloten gewoon te gaan lopen, na ongeveer een halfuur zouden we precies in een bosje zijn, waar we zouden kunnen schuilen voor de regen. Dat er ook onweer in de bui zou kunnen zitten, negeerden we maar even.

Het eerste stuk van de route is een rechte lijn Sleen door; niet de interessantste plaats waar we tot nu toe doorgelopen zijn. Rond half 1 waren we inderdaad in het bosje, waar een stel kinderen een boomhut had gebouwd. Een snelle blik op de regenradar liet zien dat de gevreesde bui in tweeën was gebroken, nu bestaande uit twee rode vlekken met daarin zwarte vlekken, die precies ten noorden en ten zuiden van ons langs gingen. Een paar druppels, dat was alles wat we gevoeld hebben. Later ontdekten we hoeveel geluk we hebben gehad, want het was echt een ontzettend zware bui, maar dat wisten we toen nog niet.

De noordelijke bui, met een ironische sproei installatie.
De route voerde door suikerbiet- en aardappelvelden tot we bij de Jongbloedvaart kwamen, die we volgden tot we bij de Verlengde Hoogeveensche Vaart kwamen. Hieruit bleek nog iets meer dat 'water' het thema van deze etappe was. De Hoogeveensche Vaart voerde ons door Holsloot, wat ik zelf vooral kende als een knooppunt op de snelweg, maar ook daadwerkelijk een plaatsje bleek te zijn. Hier waren drie draaibruggen over het water die door een ongeïnteresseerde puber bediend werden voor alle (vooral Duitse) bootjes.

Bootje op de Vaart.
Daarna was het weer vooral door de velden, door Den Hool en Den Haar en Dalerveen. We kruisten het Drostendiep, waarvan het boekje vermeldde dat het 'niet meer dan een flinke sloot!' was, terwijl wij het toch een aanzienlijke waterweg vonden. Het grootste deel van de route ging over asfalt, met auto's die met 80 kilometer per uur aan kwamen stormen en soms op het laatste moment pas uitweken. Niet een heel fijn stukje van het Pieterpad. Het was inmiddels zonnig en warm; dit keer hadden we gelukkig wel aan zonnebrand en zonnebrillen gedacht, want er was weinig beschutting.

Rechte asfaltwegen langs oneindig grasland.
Gelukkig konden we op een gegeven moment afslaan naar een schelpenpad langs datzelfde Drostendiep, waardoor we verder van de weg af liepen. Omdat we behoorlijk laat begonnen waren, hadden we niet verwacht nog mede-Pieterpadders te zullen zien, maar zoals zo vaak liepen we deze laatste kilometers weer in colonne; twee andere stellen en een wandelaar alleen. Die laatste liep met bepakking en in een heel traag tempo, maar omdat hij ruim twee meter was bleef hij ons toch een hele tijd voor.

De 'flinke sloot' als enige natuurlijke stukje op de route.
Na weer een asfaltweg en een stukje onverharde weg dat pal langs een N-weg liep, kwamen we in Coevorden, waar de route vrijwel dwars doorheen ging. Het pad volgt de zigzag route van de oude vestingwerken en kwam uiteindelijk uit bij het station, waar we onze auto konden weerzien.

Hoe oninspirerend de vorige etappe ook was; deze was eigenlijk nog een tikje erger. Etappe 6 was vooral veel bos, maar dat voelde als daadwerkelijk door de natuur lopen. Deze etappe heeft op het bosje met de boomhut na geen enkele beschutting, het is echt alleen maar aardappel-, suikerbiet- en grasvelden, zo ver het oog reikt. Misschien maken al die mensen die deze etappe eerst overslaan nog niet zo'n heel gekke keuze. Dit was de laatste etappe in het blokje 'Het Drents Plateau'; etappe 8 is in het blokje 'Het Vechtdal'. Ik hoop dat dat weer wat meer onverharde wegen door de natuur zal geven, als we Drenthe achter ons laten en Overijssel in lopen.

Gelopen: 2-8-2020
Afstand: 21,6 km
Tijd: 4:35

Saturday, 25 July 2020

Pieterpad etappe 6 - Schoonloo naar Sleen

Etappe 6, eentje met belangrijke cijfers. Met 24 kilometer is het de langste etappe van Pieterpad deel 1, maar het zou ook de etappe zijn waarin onze totale afstand over de 100 km zou gaan, en onze totale looptijd over de 24 uur. Omdat het in het weekend slecht weer zou worden, werd het ook de eerste etappe die we op een doordeweekse dag (vrijdag) zouden lopen. Ik was benieuwd of dat zou betekenen dat er meer, of juist minder wandelaars zouden zijn.
Maar eerst moesten we naar Sleen, om de auto te parkeren en de bus terug naar Schoonloo te nemen. Google vertelde ons dat we de A28 naar het zuiden moesten nemen, en dan bij Beilen eraf en met de N381 richting Emmen. Helaas had ik niet heel goed opgelet, en reed vrolijk door naar Hoogeveen, waar ik enigszins nattigheid begon te voelen over de nog te rijden afstand en de tijd tot de bus uit Sleen zou vertrekken (een bus die in de vakantie periode 1 keer per uur rijdt). Inderdaad, dat gingen we nét redden; we zouden 1 minuut voor de bus vertrok aankomen. Na iets boven de snelheid rijden en een super slordige inparkeeractie renden we naar de bushalte. Geen bus. Twee minuten later; nog steeds geen bus. Net toen we aan het vloeken waren op buschauffeurs die doodleuk te vroeg vertrekken en het voor ons wandelaars onmogelijk maken om ze te halen, kwam de bus, vier minuten te laat. Maar goed, het scheelde een hoop gedoe.

Uiteindelijk waren we tegen elf uur in Schoonloo, waar het terras bij Hegeman uitgestorven was, want onze start viel midden in een van de plensbuien die de hele ochtend over trokken. Het eerste stuk van de route, door velden bij het dorp, was dan ook in een grauwe regensluier.

Velden, met in de verte het Schoonloer Veld.
Vrij snel daarna liepen we het bos in, dat vreemd genoeg het Schoonloer Veld heet. Maar ook dit bos is weer aangelegd door duizenden tewerkgestelden die de heide ontgonnen, de grote zwerfkeien uit de grond haalden, ze opbraken om wegen aan te leggen, en in de vakken ertussen bomen plantten. Voor een deel is dit nog echt productiebos, met lange brede paden en bomen in kaarsrechte rijen, maar gelukkig zijn er ook stukjes die wat 'wilder' mogen zijn. En tussen de bossen zijn hier en daar nog hele kleine stukjes die herinneren aan hoe het landschap er vroeger uit zag; kleine open stukjes met heide en vennen. Maar het was vooral bos, deze etappe.

Brede wegen door oneindige rijen bomen.
Stukje heide in het bos (de Meeuwenplassen).
Ter hoogte van het Heerenkamp passeerden we de 100 kilometer. We gaven elkaar een high five... en liepen door. Het voelde een beetje als een anti climax, maar 100 km op een totaal van bijna 500 is nog maar 20 %. Plus, we moesten nog zeker twee derde van de etappe lopen.
De derde kaart van de route was 7,1 km, verreweg de langste 'losse' kaart die we tot nu toe gelopen hadden. En doordat het steeds eindeloos bos was, had je niet echt een gevoel van waar je was op de route, en of het een beetje opschoot. Gelukkig staken we op een gegeven moment het Oranjekanaal over, dat gaf een duidelijk herkenningspunt en ook het gevoel dat we weer een stuk route achter ons konden laten.

Oranjekanaal richting Emmen.
Inmiddels was de lucht al even opgeklaard en na de regen werd het flink warm en broeierig. Met zulk weer was het niet erg om de hele dag door de bossen te lopen, met soms een pad langs de weilanden. Ook omdat we vanwege de grauwe en regenachtige start van de dag er niet aan gedacht hadden om ons in te smeren, of zelfs een zonnebril of pet mee te nemen.
Het liep inmiddels ook tegen tweeën en dit was helaas weer een route met erg weinig bankjes. We waren onderweg al een aantal tegenliggers met volledige bepakking tegen gekomen, waarvan sommigen in de berm gingen zitten om uitgebreid te lunchen, met het opwarmen van van blikjes op hun gasstelletje. Zo ver wilden wij niet gaan, maar gewoon even zitten uitblazen zou wel fijn zijn. Op het punt waar weer een Pieterpad bord stond (Pieterburen zogenaamd 94 km, maar wij zaten toen volgens de app al rond de 105) waren ook twee bankjes, maar beide al bezet door andere lopers. We liepen dus door, en kwamen na nog een kilometer een bankje tegen aan de rand van weer een klein heideveld met een vennetje. De ideale lunchplek.

Het lunchven.
Maar na 20 minuutjes gezeten te hebben, viel het opstaan en verdergaan wel zwaar. Ik ben niet zo goed in lange pauzes, mede omdat je daarna altijd meer moeite hebt om weer op gang te komen. Maar we hadden nog flink wat kilometers te gaan. Langs het Pieterpad monument voor de Pieterpad bedenksters, langs de Galgenberg waar vroeger mensen opgehangen werden, nog steeds door het bos. Zoals tot nu toe vrijwel elke etappe gebeurde kwamen alle wandelaars weer ongeveer bij elkaar, en het laatste stuk liepen we met 4 wandelstellen in een optocht. Naast de wandelaars in volle bepakking, die vooral van zuid naar noord leken te lopen, waren er toch behoorlijk wat andere lopers. Misschien omdat het vakantietijd is, maar het leken er niet meer of minder dan op de weekenddagen.
Nadat we onder de N381 door waren gegaan kwamen de laatste 4 kilometers; volgens de kaart over asfaltweg en door open veld. Zo zonder zonnebril en pet zou dit wel even flink doorbijten zijn, ook over het asfalt met al 20 kilometer in de benen. Uiteindelijk waren er gelukkig wel wat bomenranden langs de wegen, dus we zijn niet echt levend verbrand, maar op zo'n lange etappe zou het wel leuk zijn om een wat inspirerender einde te hebben.

De laatste kilometers, in de verte de kerktoren van Sleen.
En dat is eigenlijk een beetje hoe de hele etappe was; niet heel inspirerend. Veel bos, veel van hetzelfde. Niet echt een aanrader. Gelukkig wel veel zandpaden en af en toe en onderbreking door de heide, maar 24 kilometer door dit soort landschap is wel lang. De volgende etappe belooft 21 kilometer door de open velden, dat is op zich een welkome afwisseling na twee etappes bos. Maar dan ga ik niet weer mijn zonnebril vergeten.

Gelopen: 24-7-2020
Afstand: 24,0 km
Tijd: 5:03

Wednesday, 22 July 2020

Pieterpad etappe 5 - Rolde naar Schoonloo

Tijd voor etappe 5! Rolde, Schoonloo en straks Sleen liggen heerlijk op dezelfde buslijn, dus we konden met de auto naar Schoonloo rijden, daar parkeren bij Cafe Hegeman (het middelpunt van het dorp en niet geheel verrassend ook het eindpunt van deze etappe) en met de bus naar Schoonloo voor het beginpunt. Bij de bushalte stonden twee Achterhoekers die hetzelfde plan hadden, en in de bus kwamen we nog twee oudere dames tegen die zich erg zorgen maakten of ze de bushalte nog wel zouden herkennen. Uiteindelijk kwam alles goed, en gezessen liepen we in optocht richting het daadwerkelijke Pieterpad, waar we al snel uiteen gingen op snelheid; de Achterhoekers voorop, dan wij en daarna de dames.
De hunebedden bij Rolde.
 Het eerste deel van de etappe, na de hunebedden, was een rechte lijn over de voormalige spoorlijn Assen - Stadskanaal. Hier en daar lag de rails nog zichtbaar tussen de weg. Na een flink eind pal oost gelopen te hebben boog de route af naar het zuiden. Hier kwamen we op een slingerend zandpad tussen weilanden, met hier en daar houten 'opstapjes' om over het schrikdraad te komen. Ook was er een diepje (het Anderense Diep) die we via een voorde over konden steken. Helaas zagen we de voorde pas nadat we er al omheen waren gelopen. De koeien die er vlakbij stonden hebben het vast vaker zien gebeuren.

Koeien in de velden.
 Na dit mooie slingerende stuk door de weilanden, wat veel langer duurde dan ik met had voorgesteld op basis van het boekje, kwamen we in de Staatsbossen. Deze zijn in het begin van de vorige eeuw allemaal aangeplant door de kansarmen van die tijd, en ik verwachtte dan ook eindeloze rijen dennen door droog zandland te zien gaan. Maar dat viel behoorlijk mee! De bomenrijen zijn inmiddels iets natuurlijker, met hier en daar ondergroei en gevallen bomen. En gelukkig waren er her en der open plekken, niet vanwege een heideveld of ven maar omdat er aardappelen of suikerbieten verbouwd worden. Niet heel natuurlijk, maar het brak het beeld van het bos wel op.

Niet heel eentonig bos.

Agrarische onderbreking.
Het was een flink warme dag, dus op zich was al dat lopen in de schaduw niet eens zo heel erg. Na een kilometer of 12 kregen we toch wel echt honger, maar we hadden de hele weg hooguit twee bankjes gezien. Aan het einde van het bos zou een hoefijzervormig stuk heide komen, met een ven, daar verwachtten we toch zeker bankjes. Maar helaas, zelfs daar was geen bankje te bekennen, dus uiteindelijk hebben we onze lunch op een omgevallen boomstam opgegeten. In de kilometer daarna kwamen we (natuurlijk!) drie verschillende bankjes tegen...

Heide en ven zonder bankjes.
Aan het einde van het bos kwamen we bij het stuk dat het boekje 'even doorbijten' noemde; alleen maar aardappelvelden, suikerbieten, en vakantieparken, zo ver het oog reikt. Dit is inderdaad een stukje om snel door te lopen en nog sneller weer te vergeten. Vlak voor Schoonloo kwam er gelukkig nog een klein bosje, waardoor we de route wel enigszins natuurlijk (en op een zandpad) konden afsluiten.

Op het terras aan het eind van de route kwamen we de Achterhoekers weer tegen, die ruim voor ons gearriveerd waren en alweer opstonden om te gingen. We vroegen wat ze ervan vonden; 'Rustig', was een van de eerste woorden die ze zeiden. En dat kon ik alleen maar beamen. Qua natuur was etappe 4 vast 'officieel' mooier; die omvat twee 'echte' natuurgebieden en allerlei wandelroutes. Maar het gebrek daaraan maakte deze etappe stiekem leuker; er was hier vrijwel helemaal niemand. Op een handjevol mede Pieterpadders en iets meer fietsers na hebben we de hele vier uur vrijwel niemand gezien. En ook geen andere tekenen van beschaving; geen auto's, geen huizen, geen boerderijen (los van de eindeloze aardappelvelden). Sommige stukken van de route waren flink overgroeid en worden duidelijk alleen voor het Pieterpad gebruikt; dan heb je echt het gevoel dat je van de gebaande paden af bent en een uniek stukje van Nederland ziet.

Gelopen: 18-7-2020
Afstand: 18,3 km
Tijd: 4:02

How to be both

How to be both is one of those books I've seen laying on piles in the bookshop for years. I know I picked it up several times, because although the cover picture looked interesting, it was the blurb that always threw me off:
"A renaissance artist of the 1460s. A child of a child of the 1960s.
Two tales of love and injustice twist into a singular yarn where time gets timeless, knowing gets mysterious, fiction gets real - and all life's givens get given a second chance."
Maybe it was because I read too many stories of book readers travelling back to Jane Austen's time to meet 'the real' Mr Darcy, but somehow I made this into one of those crossing-the-barriers-of-time-and-space-love stories.
This was before I found out about Ali Smith. Whose series of novels on Autumn, Winter and Spring I've been raving on about for the last couple of months. Who also wrote this book, and other books with compelling titles such as There but for the. Also, How to be both was actually shortlisted for the Man Booker in 2014. This couldn't be the love-dovey time travel story I took it for.
And it isn't. It is a beautifully written story on, the title says it, how to be both. Both male and female, both grieving and in love, both secure and insecure, both angry and sad. How to know yourself to be one thing, but trying to fight it and willing yourself to be something else. Both characters are a complex mix, pushing themselves to the mental limits of their own possibilities, trying to take the chances they get while at the same time trying to keep themselves safe, protected. I can't remember the last time I read two such realistic portrayals of one's inner life, of the choices people make because they cannot be fully honest to themselves.
The first part is about Georgia (George, she calls herself), living together with her father and brother since her mother died. She is very sharp, very intelligent, but the death of her mother has left her scarred. When she isn't punishing herself for not being kinder to her mother while she was alive, or to her father who is going out of his mind with grief, she spends a lot of time thinking about the trip they took to Ferrera, Italy, to look at paintings in a hall. Her mother had seen a couple of the paintings online and on a whim decided she wanted to visit the whole palace. There, George is intrigued by what turn out to be the paintings of  Francesco del Cossa. Several of these paintings are reproduced on the inside covers of my copy, but Ali Smith's descriptions are good enough to paint a mental picture.
The second part of the novel took some getting used to. I was expecting the story of George, who has now made a friend and is somewhat moving forward, to come to a resolution. But then the language changed, the sentences became short and waving all over the page. I thought this was one of the short interludes that can also be found in Smith's other novels, but the sentences became longer and more coherent and suddenly I found myself in the middle of Francesco del Cossa's life. I won't spoil much more about that, other than to say that somehow the life of a fifteenth century renaissance painter can be as recognisable and compelling as the life of a modern teenager. And there is more to learn about colours, complexions and compositions than I ever thought.
I don't know how Ali Smith does it, but again this novel left me feeling enriched, as if I know more about the world, its history, and the people in it, without telling a story that goes straight from A to Z and comes to a nicely wrapped up resolution. Her stories are always a bit messy, fringed at the edges, but somehow that makes them all the better. And in the end, the whole novel comes together, with even that memorable cover photograph playing an important part after all. She is so clever in her storytelling, without really showing it. Next time, I won't let the blurb throw me off.